Halló, halló. Ég ákvað að opna aftur fyrir alþjóð, mínar hugrenningar. Mjög orðið langt síðan síðast. Ég hef verið á ferðinni á fastalandinu eins og flestir af mínum vinum hafa orðið varir við. Það er ótrúlega gaman að komast aðeins frá og skoða annað umhverfi. Nú er klukkan orðin það margt að ég ætla ekki að fara frekar af stað í skrif. Þetta er aðeins opnunartilboð fyrir þá sem vilja fylgjast með því hvað ég er að gera. Bið að heilsa í bili og bíð góða nótt.

    Hafið þið ekki gaman af því að fylgjast með handbolta í Tvinu? 

Þvílík snilldarveisla sem leikurinn í gær var. Ég er gersamlega að missa mig yfir handboltanum núna og horfði á "strákana okkar" vinna Rússana, það var bara geðveikt.......Það sem þeir spiluðu glæsilegan leik. Ég man ekki eftir að hafa séð þá leika svona fantavel og hef ég nú alltaf fylgst með þeim. Allavega í mörg ár. Hef alltaf haft gaman af því að horfa á handboltann í Tvinu. Fór fyrst á live leik eftir að ég flutti hingað til Eyja og hafði mjög gaman af því. Reyndar finnst mér orðið óþægilegt að fara á live leiki þar sem ég er farin að þola illa allan þennan hávaða, af hverju skyldi það vera að gerast?.....

Það er skrýtið þetta með íþróttir og Tvið. Ég hef aldrei verið mjög virk í íþróttum en alltaf haft gaman af því að horfa á sumar af þeim í sjónvarpinu. Endur fyrir löngu fékk ég mikinn áhuga á golfi í Tv. Eftir að hafa fylgst með því í nokkurn tíma fór að prufa að fara á völlinn. Fékk mér hálft sett og fór meira að segja til kennara. En viti menn ekki var þetta alveg að gera sig og þrátt fyrir að vera örvhent eins og margir af meiri snillingum golfsögunnar gekk golfið ekki alveg upp hjá mér...ég fór því að missa áhugann og vantaði hið mikla keppnisskap sem einkennir þá sem iðka íþróttir almennt. Ég lagði því græjunum og hafa þær smátt og smátt verið að týna tölunni.

Væntanlega verður frægðarsól mín ekki fegurri en hún varð forðum á Garðavelli sem frægt er orðið.....

Ég get þó alltaf huggað mig við að komast kannski í púttið þegar ég geng í ákveðið félag,  reyndar mjög langt í það......

Orðið gott í bili.........   Lifið heil.

      Ég verð að sjálfsögðu við tilmælum um að blogga á Íslandi. Hef bara haft alveg nóg að gera síðan ég kom heim úr þessu líka rokna ferðalagi.....Er svo fj....ánægð með að hafa komist á eigin vegum fram og til baka yfir hnöttinn, að nú gæti ég farið hvert sem er...Ferðin var í alla staði frábær, en ég var dálítið þreytt þegar ég kom heim og í þvílíkan kulda.....gjörsamlega brjálað íslenskt veður. Var ekki þá bara góður vinur minn sem lagði sig í lífshættu við að sækja mig út á flugvöll að annað eins þekkist varla......já nú verður einhver forvitin, en ég á sko mína aðdáendur þótt ótrúlegt sé...

Nú er hins vegar alvaran tekin við og ég komin í vinnu, orðin eina ljósmóðirin á vaktinni svo í nógu er að snúast. Hef tekið á móti þremur drengjum frá því ég kom heim svo eitthvað annað en bloggið hefur tekið hug minn... ég er enn róleg yfir því að vera á vaktinni þar sem ég var jú í löngu fríi, en ég veit ekki hvernig ég verð eftir tvo eða þrjá mánuði á vaktinni. þannig að ef einhver veit um góða ljósmóður sem gæti hugsað sér að koma hingað eitthvað tímabundið þá endilega látið vita.......læt gott heita í bili.....

                          Lifið heil.

Halló gott fólk. Ég er hér enn í Perth. Var að koma úr 3 daga útilegu þar sem gætti ýmissa fróðlegra og furðulegra hluta. Sá tvö höf mætast þ.e Suðurhöf og Indlandshaf. Þar var kalt og frekar íslenskt veðurfar svo ég var mjög fegin að komast aftur til Perth í 26 stiga hita. Óska ykkur gleðilegs nýárs og takk fyrir öll gömlu árin. Sjáumst á nýju ári. Frá heilmiklu að segja síðar.

                                           Kveðja Drífa

      Halló allir. Nú er ég búin að vera hér í viku og er aðeins að átta mig á staðháttum. Veðrið hefur verið frekar á íslenska vísu eins og við var að búast þar sem ég var komin á svæðið. Þetta stendur þó allt til bóta þar sem nú er farið að hlýna og sólin skín á okkur mjög sterk. Fórum um helgina suður á bóginn og vorum í sumarhúsahverfi í tvær nætur. Þar fannst okkur eins og við værum bara á Íslandi í Ölfusborgum, þar sem var skítakuldi., en við getum ýmislegt gert en ekki stjórnað veðrinu. Þar var samt mjög gaman, fórum með vinum fjölskyldunnar og skoðuðum okkur um.

Í dag er Kolla búin að vera í vinnunni og Elli þurfti aðeins að skreppa í skólann að gera einhverjar mælingar v/rannsóknarverkefnisins. Á meðan fórum við börnin í göngu um hverfið þar sem Ásgeir sýndi mér hluta af hverfinu. Eftir það þvoðu þau bílinn og svo fórum við Elli og krakkarnir á flandur þar sem þau sýndu mér eitt og annað athyglisvert sem vert er að sjá þegar maður kemur hingað. Þar sem eitt af aðal áhugaverkefnum mínum er að þvo þvotta (eins og þeir vita sem mig þekkja) hef ég getað notið þeirrar ánægju hér að aðstoða við þann hluta heimilsverka, þar sem sérstaklega ánægjulegt er að hengja út og fá þvottinn þurran eftir tuttugu mínútur. Það hefur reyndar verið talsvert mikið um þvotta síðustu daga þar sem mæðgurnar báðar fengu ælupest. Vonandi hefur þeim ekki tekist að smita okkur. Ég læt þessu pári lokið að sinni. Bið að heilsa heim. 

Hæ, hæ. Er lent í Perth og komin til Kollu Ella, Ásgeirs og Katrínar Báru. Búin að sofa eina nótt. Frábært að hitta þau aftur. Ferðalagið gekk ótrúlega vel, var ekki í nokkrum vandræðum með að komast hingað á eigin vegum. Þvílíkt gaman. Er rétt aðeins að taka staðinn út og reyna að læra á göturnar og  næsta nágrenni. Dálítð öðruvísi um að litast hér en maður er vanur, svolítið frumstætt umhverfi, en vinalegt fólk sem ég hef hitt. Veðrið var ekker sérstakt þegar ég kom frekar kalt og hráslagalegt, 24 gráður og vindur. Í dag hefur sólin þó skinið og fínt að aðlagast breyttu loftslagi í rólegheitum. Þó er það í takt við allt annað mér viðkomandi að það hefur ekki verið jafn kalt í byrjun desember síðan 1964. Þannig að að það var ekki bara loftsteinninn????

Nú er gott að setjast aðeins niður og skrifa nokkrar línur. Fyrst maður er að halda úti síðu á maður að vera duglegur að skrifa. Alltaf svo mikið að gera annað en að skrifa á bloggið.

Orðin áagætlega afstressuð, búin að þrífa, laga til og baka smá fyrir börnin, sem eru reyndar fullorðið fólk. Ekki alveg normal, en svona er maður bara gerður. Baðkarið einnig hætt að trufla mig þar sem píparinn lofar að koma í dag og klára málið...þetta þarf ekki að vera svona mikið stress, allt verður þetta í góðu lagi þótt ég yfirgefi heimilið.

Í dag fór ég í ondúleringu til Ólafar Unu sem lýsti mig upp og klippti þannig að ég geti litið sæmilega út. Í kvöld var ég svo boðin í mat til Dóru og Viðars í mitt gamla hús. Gaman að geta verið í tengslum við þau og alltaf er ég að finna meira og meira fyrir því hvað ég á marga góða vini hér í Eyjum. Mér finnst ótrúlega gaman að koma til þeirra og fylgjast með því hvað þau eru að gera frábæra hluti í og við húsið. Húsið er nefnilega sniðið fyrir svona fjölskyldu eins og þeirra, fleiri en tvær manneskjur..........

Jæja, ég r semsagt afstressuð og get farið að pakka niður í töskur og hlakka mikið til að fara og hitta fjölskylduna "down under". Á leið minni til þeirra el ég mér von um að geta tekið á móti frændsystkyni uppi á Skaga, þar sem Halldór Fannar frændi minn og Irma hans eiga von á barni og gæti ég trúað að ég hefði það af. Ekki væri leiðinlegra ef ég hitti á Elínu vinkonu mína á vaktinni og við gætum í sameiningu fagnað nýju lífi. Hver veit...Á föstudag fer ég semsagt upp á land og ætla að vera nær Hildi Sólveigu minni og Sindra, svo og fólkinu mínu á Skaga. Gott að geta komið þar við. Kannski ég ætti líka að kveðja föðurfólkið mitt fyrst tími gefst til.

Væntanlega verður ekki mikið um skrif á meðan ég verð í fríi en ég reyni að láta vita af mér með reglulegu millibilil. Læt þetta nægja að sinni.........

    Komin í vægt stresskast. Vill endilega skilja vel við heimilið áður en ég fer og ég fæ alltaf einhverja skrýtna tilfinningu þegar ég er að fara að heiman, finnst það eitthvað leiðinlegt. Furðulegt fyrirbæri sem ég er...........ég er líka aðeins að baka fyrir börnin svo eitthvað gott verði til í kotinu þegar þau koma í jólafrí. Þetta verður nú líka allt í lagi, Guðný verður hér með annan fótinn að lesa og passar húsið í leiðinni.Núna get ég farið að skoða fatalagerinn og pakka niður og gera ráðstafanir fyrir ferðalagið. Ég ætla ekki að fara að kvíða því, bara að hlakka til......Hvernig líst þér á kengúrujól?

Það gerðist dálítið fáránlegt um helgina, frúin fór í baðkarið sem ekki er í frásögur færandi, nema að ég gat ekki losað vatnið úr karinu.....

og píparinn uppi á Skaga. Jæja hann kom þó fyrir rest..... En þetta sló mig verulega út af laginu, enda þarf ég ekki mikið til að fara í stresskast. (Endileg kíkið á bloggið hjá Guðnýju Bjarna og sjáið?????)  En þarna var ég búin að þrífa allt og gera fínt. Alveg ótrúleg hvað ég læt trufla mitt geðslag, eða hvað finnst þér? 

Nóg um það, það verður allt komið í lag þegar ég fer af eyjunni, sem er á fösudaginn, en hugsanlega gæti ég fengið að taka´á móti einu frændsystkyni á Skaganum áður en ég fer út. Það yrði ekki leiðinlegt. En það er ábyggilegt að húsið verður væntanlega á sínum stað og allt fínpússað. Læt þetta duga í bili og kveð að sinni.........

        Það styttist óðum í að ég fari að pakka niður. Alveg ótrúlegt hvað tíminn líður hratt. Rétt tvær vikur þar til ég er farin af stað í frí. Ætla að stoppa smá höfuðborgarsvæðinu áður en ég flýg af stað. Já nú er að hugsa hvað á að taka með sér Ekki of margar ferðatöskur og ekki of mikið af drasli. Rak mig á það þegar ég fór til Tælands. Lærði af því. Ég var með alveg ótrúlega mikið af veskjum og drasli og vissi aldrei hvar hvað var. Alltaf að leita að einhverju sem ég vissi aldrei í hvaða veski eða hvaða tösku. Ég ætla sko alls ekki að hafa þetta svona núna. Nú verður sko skipulag á hlutunum. Fara bara með sem minnst af fötum og sem minnst í töskunni.

    Já já ég geri að sjálfsögðu allt fyrir vinina, það er mitt mottó. Þar með sest ég við tölvuna og skrifa eitthvað um atburði liðinnar viku. """"Þoli ekki þegar ég týni því sem ég er búin að skrifa......

          Föstudaginn 4. des vaknaði ég nógu snemma til þess að fara í Herjólf þar sem ferðinni var heitið upp á fasta landið. Tilgangurinn var að hluta til að hitta ættingja og vini þar sem líklegt er að ég hitti alla vega suma ekki áður en ég flýg út í heim. Ég var líka boðin í brúðkaup á Skaga á laugardeginum, þar sem Óölf Inga og Siggi ætluðu að gifta sig. Föstudeginum eyddi ég að hluta með Hildi Sólveigu og Sindra og naut góðra veitinga þar á bæ,en þau eru mjög duglega að æfa sig í að elda. (Ég klikkaði að kenna Hildi á þeim vettvangi). Helginni eyddi ég svo á Skaganum og semsagt í brúðkaupið á laugardeginum, sat andagtug yfir ræðu séra Eðvarðs sem talaði um hjónabandið og lífið tengt því. Af einhverjum orsökum hittu orð hans mig í hjartasatað, en eins og þeir sem mig þekkja vita, hef ég aldrei gifst og áður verið viðstödd brúðkaup. Ég hef eitthvað verið móttækilegri fyrir boðskapinn en áður, kannski af því ég á dóttur sem hefði getað verið þarna. Brúðkaupið og allt í kringum það var yndislegt, brúðhjónin glæsileg og veislan sem haldin var í Fjölbrautarskólanum frábær. Takk fyrir þetta.

Ég reyndi af fremsta megni að dreifa mér á milli ættingja og vina, en alltaf þegar ég kem heim á Skaga reyni ég að hitta það fólk sem stendur mér næst. Mér finnst samt eins og ég sé svo mikið á hraðferð að ég komist ekki nægilega yfir það, svo er ég svo oft þreytt á kvöldin að ég hangi ekki uppi " Það er af sem áður var".

Þetta gengur frekar illa, er alltaf að týna textanum sem ég er búin að skrifa....Arrrrrrrrr

 Leiðinlegast fannst mér að hitta ekki Þórönnu, Magga og Hildi sem eru mér mjög kær og hafa haldið vinskap við mig. Reyndi ég þó af veikum mætti...Ég kem vonandi alltaf aftur..

Jæja nú gengur þetta ábyggilega að halda inni textanum

Mánudeginum eyddi ég svo í borginni með Hildi og Sindra sem eru dugleg að æfa sig í eldamennskunni, en þar klikkaði ég í uppeldinu. Ég fékk gott að borða hjá þeim og fórum við mæðgur í Kringluna.

Heim kom ég svo með Herjólfi um kvöldið og hitti ég þar Guðnýju vinkonu mína sem leysti mig af yfir helgina. Hún er ekkert venjuleg manneskja, varla komin í borgina þegar hún fer að svara kalli hvaðanæva að varðandi nám og starf sem ljósmóðir, bæði í orði og á borði.......Ótrúlega dugleg.

Í nokkuð mög ár hef ég verið í saumaklúbb með ágætum vinkonum af spítalanum og Hraunbúðum, en við höfum verið mjög latar að hittast, ég hef verið í burtu undanfarna vetur og ekki verið með og ég held að þær hafi ekki verið neitt duglegar að hittast. Nú ég ákvað að ríða á vaðið og hélt saumaklúbb á miðvikudagskvöld og vildi gera vel svo ég bauð þeim í mat og ýmsar kræsingar á eftir. Það var mjög gaman og mikið hlegið.

        Nú er enn eitt árið  liðið og ég þarf að fara að æfa mig í því að vera fimmtíu og tveggja ára, þar sem ég hef staðið fast á því að ég væri það gömul allt síðastliðið ár. Alveg ótrúlegt að ég var þá aldrei fimmtíu og eins árs. Skrýtið, því flestar konur alla vega vilja yfirleitt reyna að yngja sig upp. Líklega á þetta eitthvað skylt með fljótfærninni minni.

Dagurinn í gær var góður, ég fór í vinnuna og bauð svo vinnufélögunum upp á tertu eftir hádegi. Fór svo heim og setti á borð kræsingar í þeirri von að kannski kæmi einn eða tveir í kaffi til mín, en ég taldi að ég þekkti ekki það marga að ekki gæti ég fengið fleiri í heimsókn. Leiðinlegast fannst mér að hafa að minnsta kosti Hildí Sólveigu og Sindra ekki hjá mér, en þetta er nú svona, það vantar sárlega göng.... Viti menn litu þá ekki bara fleiri og fleiri inn "er maður eitthvað að væla". Eftir það eldaði ég lambahrygg og bauð mínum eðalvinum Stjána, Ólöfu Unu, Alla og Ólafi Hauki í mat og naut samvista þeirra fram á kvöldið. Það passaði svo mjög vel að þegar ég var að raða í uppþvottavélina fékk ég útkall og endaði ég daginn á því að taka á móti Matthíasi sem svo var nefndur klukkan 23:26. Aldeilis gat þetta ekki orðið betri afmælisdagur.

Það er ótrúlegt að eftir tuttugu og sex ára starf sem ljósmóðir finnst mér alltaf jafn gaman að taka á móti börnum. Ég hef alla tíð verið sannfærð um það að ég valdi mér starf sem ég ætti vel heima í. Þrátt fyrir að hafa farið þá þrautargöngu sem Háskólanámið í hjúkrun var og tek ég fram að það veitti mér einnig mikla ánægju held ég að ég sé meir ljósmóðir en hjúkrunarfræðingur. Það er líklega af því ég kann það betur. Að starfa hér í Vestmannaeyjum er líka allt öðruvísi vettvangur heldur en til að mynda sjúkrahúsið á Akranesi og fleiri þannig sjúkrahús, en allt er þetta að sjálfsögðu háð þjálfun. Vinnan mín hefur alla tíð gefið mér mikið og má segja að ég geti flokkast undir það að vera vinnufíkill, "enda á ég frekar lítið einkalíf eða þannig".

      Í dag er ég döpur og leið yfir því að vinkona mín Guðný hefur ákveðið að taka sér frí frá störfum hér í tæp tvö ár og get ég eiginlega ekki séð hvernig vinnan verður án hennar. Við höfum átt mjög gott samstarf, að stórum hluta vegna þess að við erum nánar vinkonur og höfum getað leitað til hvorrar annarrar ef þörf hefur verið á og getað talað út um fæðingarnar ef illa hefur gengið. Ég get þó vel skilið hennar þankagang varðandi námið og vinnuna og verður hún að fá að gera það sem henni finnst henta sér best á meðan hún er í námi. "Ótrúlegar þessar ljósmæður hérna", segir skurðlæknirinn okkar, "þurfa alltaf að vera að rembast við að læra". Er þetta eitthvað undarlegt, er ekki bara gott að lífga aðeins upp á heilasellurnar, ekki veitti mér af, en spurningin er hvort kom ég betur eða verr stödd út úr háskólanum. Kannski það sé rétt sem sami skurðlæknir hefur svo oft sagt, að með því að læra hjúkrun grillir þú í þér heilann. Það skyldi þó aldrei vera........

 

Líklega tímabært að setja eitthvað inn á síðun fyrst maður er með hana opna yfirhöfuð.

Fór aðeins í vinnuna í morgun, var samt fremur værukær. Fékk í gær óvæntan glaðning þar sem ein lítil stúlka ákvað að drífa sig fyrr en sónar gaf upp. Dásamlegt að fá fæðingu og þegar allt gengur vel. Kom þannig á óvart þar sem ekki hafði ég reiknað með að fá fæðingu alveg strax. Hugsið ykkur á aðeins von á einu barni enn á árinu ér í Vestmannaeyjum. Þetta er orðið grafalvarlegt mál og þyrfti að gera úttekt á frjósemisaldrinum hér í bæ. Ég ætti kannski að fara að setja á stofn Ástarviku?

Nú nýverið uppgötvaði ég að ég hef verið að elda mig hressilega síðasta ár. Alveg týpískt ég. Málið er að ég er að vera fimmtíu og þriggja ára, en hef yfirleitt þurft að leiðrétta mig á þessu ári af því ég hef sagst vera fimmtíu og þriggja. Það var svo á dögunum að ég talaði við vinkonu mína eina, að hún hafði eitthvað á orði að ég ætti nú brápum afmæli svo ég sagði henni þessa sögu. Fékk vinkonan ekki kast og sagði á milli hlátraskallana "Drífa, ertu ekki fædd ´53"? 

 Jú, svaraði ég. "Þá ert þú bara fimmtíu og eins árs Drífa mín". Þannig að ég hef sem sagt ekki verið fimmtíu og eins árs nema í ca. tvær til þrjár vikur. Mjög skrýtið þar sem ég dansaði við draumaprinsinn á fimmtugsafmælinu og hefði verið ótrúlegat að það væri svona langt síðan. "Umburðarlyndi". Þetta er ekki alveg normal. Ég veit ekki alveg undir hvað þetta flokkast, þetta hefur auðvitað eitthvað með aldurinn að gera. Allavega vil ég ekki flokka þetta undir heimsku, en líklega verð ég að játa að ég hef alltaf verið svona, þannig að þetta er kannski ekki aldurinn....Gott í bili.

Ja, hérna. Ætli ég verði aldrei öðruvísi en feilari. Eins og flestir vinir mínir vita ér ég þekkt fyrir að vera fljótfær og að framkvæma hluti án þess að hugsa.....Ljóska????

Endur fyrir löngu þegar ég var ung og hress var ég eitt sinn sem oftar að koma úr baði, með handklæði á hausnum og eyrnapinna í eyra. Hringir ekki síminn og ég skelli að sjálfsögðu símanum á eyrað. Þá sprakk hljóðhimnan.

     Jæja, skyldi ég geta komist áfram með skrif á síðuna. Það er einkennilegt að þegar ég hef verið búin að skrifa heilan helling hefur það horfið. Af mér er það að frétta að ég er hætt að vinna á frídögunum mínum á Hraunbúðum þannig að núð get ég verið heima hjá mér af og til og horft á valið efni í tv. ásamt því að nú er ég búin að taka upp kóngamóðirina og er farin að sauma út. Nú er hugurinn að reika vegna ferðar til Ástralíu. Stopp í bili.